Mijn verlangen naar een ander perspectief in mijn leven werd steeds groter, een gevoel dat ik niet langer kon negeren. Ik wilde geen spijt krijgen van wat ik niet had gedaan. Het idee van een toekomstig "had ik maar..." was te groot en moest wijken voor de moed om de sprong te wagen, om te omarmen wat er komen ging, zonder de last van het verleden en zonder de beperkingen van voorspelbare paden.
DE SPRONG Ik verlangde naar de pure vrijheid van het onbekende. Een wereld waarin de consequenties nog niet vaststonden en waarin de mogelijkheden eindeloos leken.
Nederland was nooit het eindstation. Ik heb nooit de intentie gehad om te blijven. Weggaan was geen opwelling. Het was tijd.
HET MOMENT Ik zocht de stilte op om ruimte te maken voor nieuwe mogelijkheden. In die leegte, vrij van de last van "wat als", lag de belofte. Een knop ging om. Kort daarna stond ik voor het huis dat mijn nieuwe thuis zou worden.
MIJN CORTIJO Dit is 'm dan. Witte muren die de zon vangen en de hitte buiten houden. Omgeven door olijfbomen die ouder zijn dan ik. Stilte die je alleen in de bergen vindt.
Hier hoef ik niets. Hier hoor je alleen de vogels. Hier ben ik.
Wakker worden van het licht dat door de luiken kruipt. Koffie op het terras terwijl de vallei ontwaakt. De geur van rozemarijn en droge aarde. 's Avonds een hemel vol sterren.
Geen stenen. Geen plan. Alleen gevoel. Ik kwam. Ik zag. Ik bleef.
Het dorp Fatima ligt om de hoek. Twee minuten. Castril een stukje verder. Vijf minuten. Dichtbij genoeg voor brood. Ver weg genoeg voor rust. De zee op anderhalf uur.
EEN NIEUW HOOFDSTUK Vrijheid. Rust. Ruimte. Avontuur.
Fotograferen is mijn passie. Ook daar. De wereld ontdekken vanaf een andere plek. Dat is mijn pad.