Een steen met een naam, 21 jaar. Ernaast een steen zonder naam. A SOLDIER OF THE WAR 1939-1945. Die ene regel weet wie hij was. De andere regel weet alleen dat HIJ er was. Het licht valt op de stenen. Het maakt geen verschil tussen de namen. Hier eindigde hun oorlog. Hier begon ons verhaal over hen.
Zwart loert op de klap die komt. Buigzaam nu, breekbaar straks. Steel houdt stand. Het hart scheurt open tegen donker, kern bloot. Alleen. Geen licht. Bladeren vallen, één voor één. Fel houdt op, maar vandaag nog niet.
Dichtbij genoeg voor brood. Ver weg genoeg voor rust.
Laagste punt. Hoogste inzicht. Omringd door bergen. Vrij. Dit is geen dal. Dit is begin.
Stilte schreeuwt. Ik luister. Echo antwoordt. Niet ik. Het was zwaar, ik laat los.
Hier staat geen steen. Er is bewust gekozen voor leegte. Een plek tussen de rijen die niet klopt. Hij ligt hier wel. Soms zegt stilte meer dan steen. Afwezig, maar aanwezig in geschiedenis.
Zijn wereld is laag. Tussen jeans. Tussen sneakers. Ogen omhoog. Alleen voor hem. De rest is achtergrond. We zien het kind niet. Hij wel. Zij hart ook. Altijd trouw.