Wit tegen groen. De rest is zacht. Geen toeval. Keuze.
Het licht vond hem. Het tekent zijn lijnen. Alles wat breekbaar is. Hij staat op dood hout. Maar draagt het licht.
Dichtbij genoeg voor brood. Ver weg genoeg voor rust.
Laagste punt. Hoogste inzicht. Omringd door bergen. Dit is geen dal. Dit is begin.
Stilte schreeuwt. Ik luister. Echo antwoordt. Niet ik. Het was zwaar, ik laat los.
Zwart loert op de klap die komt. Buigzaam nu, breekbaar straks. Het hart scheurt open tegen donker, de kern bloot. Blaadjes vallen, één voor één. Fel houdt op. Maar vandaag nog niet.
Zijn wereld is laag. Tussen jeans. Tussen sneakers. Ogen omhoog. Alleen voor hem. De rest is achtergrond. Wij zien het kind niet. Hij wel. Zijn hart ook. Altijd trouw.
Een steen met een naam. 21 jaar. Ernaast een steen zonder naam. A SOLDIER OF THE WAR 1939-1945. Die ene regel weet wie hij was. De andere weet alleen dat hij er was. Het licht valt op de stenen. Het maakt geen verschil. Hier eindigde de oorlog. Hier begon ons verhaal over hen.
Hier staat geen steen. Er is bewust gelaten voor leegte. Een plek tussen de rijen die niet klopt. Hij ligt hier wel. Soms zegt stilte meer dan steen. Afwezig, maar aanwezig in geschiedenis.